അവൾക്ക് തിരിച്ചു വരവ് എന്നൊരു ചിന്തയേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
എവിടെനിന്നാണ് മടങ്ങേണ്ടത്?
താൻ പിന്നിട്ട വഴികളിലേക്കോ? ഉപേക്ഷിച്ചുപോന്ന ബന്ധങ്ങളിലേക്കോ? അതോ, ഒരിക്കൽ തന്റേതായിരുന്നുവെന്ന് കരുതിയ, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അന്യമായിത്തീർന്ന ആ പഴയ ജീവിതത്തിലേക്കോ?
അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
നേപ്പാളിലെ ആ ബുദ്ധമഠത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, കാലം പോലും തന്റെ വേഗം മറന്നതുപോലെ തോന്നിയിരുന്നു. മഞ്ഞുപുതച്ച മലനിരകൾക്കപ്പുറത്ത് സൂര്യൻ പതുക്കെ താഴ്ന്നിറങ്ങുകയായിരുന്നു. കാറ്റിൽ പ്രാർത്ഥനാമണികളുടെ നേർത്ത ശബ്ദം ഒഴുകിനടന്നു. ആ ശബ്ദത്തിന് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. അതു കേൾക്കുമ്പോൾ മനസ്സിനുള്ളിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിയ ചിന്തകളെല്ലാം പതുക്കെ അകന്നുപോകുന്നതുപോലെ.
എന്നാൽ ചില ചോദ്യങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ല.
അവയെ എത്ര ദൂരേക്ക് ഓടിച്ചുവിട്ടാലും അവ വീണ്ടും നമ്മളെത്തന്നെ തേടിയെത്തും.
അവളുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും ആ താടിക്കാരന്റെ മുഖമുണ്ടായിരുന്നു.
തന്റെ ഗുരുവായിരിക്കണമെന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ച മനുഷ്യൻ.
അയാളിൽ അവൾ കണ്ടത് അസാധാരണമായ അറിവിന്റെ തിളക്കമായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, ഒന്നിനോടും അമിതമായി പ്രതികരിക്കാത്ത ഒരുതരം ശാന്തതയായിരുന്നു. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാൻ തിടുക്കം കാണിക്കാത്ത ഒരാൾ. തന്റെ മുന്നിൽ വന്നിരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ദൗർബല്യങ്ങളെ മുതലെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കാത്ത ഒരാൾ.
അയാൾക്കൊപ്പം കുറച്ചുകാലം കഴിയാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, തന്റെ ഉള്ളിൽ ഇത്രയും നാളായി കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന ഇരുട്ടിന് ഒരു പേരെങ്കിലും കണ്ടെത്താനാകുമെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
ഒരുപക്ഷേ, അയാൾ തന്റെ ഗുരുവാകുമെന്നും അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ, അയാൾ പറഞ്ഞത് അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതായിരുന്നില്ല.
അന്ന് മഠത്തിന്റെ പുറകിലുള്ള പഴയ മരച്ചുവട്ടിലായിരുന്നു അവർ ഇരുന്നത്. ദൂരെയുള്ള മലനിരകളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ അവളോട് ചോദിച്ചു:
“ഭദ്രാ, നീ എന്തിനാണ് ഒരു ഗുരുവിനെ അന്വേഷിക്കുന്നത്?”
അവൾ പെട്ടെന്ന് അയാളുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി.
“എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ മനസ്സിലാക്കണം. എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അറിയണം. എനിക്ക് ശാന്തി വേണം.”
അയാൾ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അപ്പോൾ നീ അന്വേഷിക്കുന്നത് ശാന്തിയെയാണ്. പക്ഷേ, നിനക്ക് ശാന്തി നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളെ നീ അന്വേഷിക്കുകയാണ്. അതിൽ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ട്.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“നിന്റെ വേദനയിൽനിന്ന് നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ഒരാൾ വരുമെന്ന് നീ ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ?”
ആ ചോദ്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ തട്ടി.
അവൾക്ക് ഇന്ദ്രജിത്തിനെ ഓർമ വന്നു. ഒരിക്കൽ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ഉത്തരങ്ങളും അയാളിലുണ്ടെന്ന് കരുതിയിരുന്ന കാലം. അയാളുടെ സ്നേഹത്തിൽ അഭയം കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ, സ്വന്തം ഉള്ളിലെ ശൂന്യതയെ തിരിച്ചറിയാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല. അയാൾ മാറിയപ്പോൾ, തന്റെ ലോകം മുഴുവൻ തകർന്നുവെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.
പിന്നീട്, ആ തകർച്ചയിൽനിന്ന് തന്നെ രക്ഷിക്കുമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തവരെയും അവൾ കണ്ടു. ആത്മീയതയുടെ പേരിൽ അവളുടെ വിശ്വാസത്തെ വിലപേശിയവരെയും കണ്ടു.
ഓരോ തവണയും അവൾ മറ്റൊരാളിൽ ഒരു അഭയം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
അയാൾ തുടർന്നു:
“ഒരു ഗുരുവിന് നിനക്ക് വഴി കാണിച്ചുതരാം. പക്ഷേ, നിനക്കുവേണ്ടി ആ വഴി നടക്കാൻ കഴിയില്ല. നിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വെളിച്ചം നൽകാം. പക്ഷേ, ആ വെളിച്ചത്തിൽ നീ കാണുന്നത് എന്താണെന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് നീ തന്നെയാണ്.”
അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അധികാരമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളെ തന്നിലേക്ക് ആകർഷിക്കാനുള്ള ശ്രമവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“എന്നെ നിന്റെ ഗുരുവാക്കണമെന്ന് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ആദ്യം ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കണം. നീ എന്നിൽ ആശ്രയിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന നിമിഷം, നിന്റെ ഉള്ളിലെ ശബ്ദം കേൾക്കാനുള്ള കഴിവ് നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്. നിന്നെ എന്നേക്കാൾ നന്നായി അറിയുന്ന ഒരാൾ നിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്. ആ മനുഷ്യനെ കണ്ടെത്താൻ നിന്നെ സഹായിക്കുക മാത്രമേ എനിക്ക് കഴിയൂ.”
ഭദ്രയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അവൾ കരഞ്ഞത് സങ്കടംകൊണ്ടാണോ, ആശ്വാസംകൊണ്ടാണോ എന്ന് അവൾക്കുതന്നെ മനസ്സിലായില്ല.
അയാൾ അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചില്ല. ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചതുമില്ല.
അവളുടെ വേദനയെ അവളുടേതായി തന്നെ നിലനിൽക്കാൻ അയാൾ അനുവദിച്ചു.
അന്ന് അവൾ ആദ്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു—ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് നമ്മളെ സ്വന്തമാക്കാനല്ല. നമ്മളെ നമ്മളിലേക്ക് തിരിച്ചയക്കാനാണ്.
എന്നിട്ടും, ഒരു ചോദ്യം അവളെ വിട്ടുപോയിരുന്നില്ല.
സ്വയം കണ്ടെത്താൻ തുടങ്ങിയ ഒരാൾക്ക് പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കഴിയുമോ?
അതോ, ആ യാത്ര ഒരിക്കൽ തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ മടക്കമില്ലാത്തതാണോ?
അവൾക്ക് അന്ന് അതിന് ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ മടങ്ങിവരേണ്ടതിനെക്കുറിച്ച് അവൾ ചിന്തിച്ചിരുന്നുമില്ല.
അവളുടെ പഴയ ലോകം അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ ഓർമകൾ, തകർന്ന വിശ്വാസങ്ങൾ, പൂർത്തിയാകാതെ പോയ സംഭാഷണങ്ങൾ, ആരോടും പറയാതെ ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ച കുറ്റബോധങ്ങൾ—എല്ലാം.
പക്ഷേ, അവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടാണ് താൻ മുന്നോട്ടുവന്നതെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നു.
തിരിഞ്ഞുനോക്കേണ്ടതില്ല.
ആരുമായും ഒന്നും വിശദീകരിക്കേണ്ടതില്ല.
തന്റെ ഉള്ളിലെ ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ട്, ആരുടെയും പ്രതീക്ഷകൾക്ക് ഉത്തരം നൽകാതെ ജീവിക്കാൻ പഠിക്കണം.
അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകളടച്ചു.
ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു.
ആ നിമിഷം അവൾക്ക് യാതൊരു അസ്വസ്ഥതയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അപ്പോഴാണ്—
ട്രിങ്!
അവളുടെ ഫോണിൽ ഒരു സന്ദേശത്തിന്റെ അറിയിപ്പ് മുഴങ്ങി.
ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കുള്ളിൽ ആ ചെറിയ ശബ്ദം അസാധാരണമാംവിധം ഉച്ചത്തിൽ കേട്ടു.
അവൾ കണ്ണുതുറന്നു.
ഇത്രയും നാളായി ആരുടെയും സന്ദേശങ്ങൾക്കായി കാത്തിരിക്കാത്ത ഒരാളായി മാറാൻ അവൾ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ലോകവുമായി ബന്ധപ്പെടാനുള്ള വഴികൾ കുറച്ചിരുന്നു. ഫോൺ പലപ്പോഴും നിശ്ശബ്ദമാക്കി വെച്ചിരുന്നു.
എങ്കിലും, ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ ഫോൺ കൈയിലെടുത്തു.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി.
അവളുടെ ജ്യേഷ്ഠൻ.
അവൾക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരിൽ ഒരാൾ.
അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ പലതവണ താൻ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് തോന്നിയപ്പോഴും, ഒന്നും ചോദിക്കാതെ അവളുടെ കൂടെ നിന്ന മനുഷ്യൻ. അവൾ തെറ്റുകൾ ചെയ്തപ്പോഴും അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിനുമുമ്പ് അവളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ ശ്രമിച്ച മനുഷ്യൻ. അവൾ എത്ര ദൂരേക്ക് പോയാലും, തിരികെ വരാൻ ഒരിടമുണ്ടെന്ന് അവളെ ഓർമിപ്പിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യൻ.
അവൾ സന്ദേശം തുറന്നു.
അക്ഷരങ്ങൾ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞെങ്കിലും, അവയുടെ അർഥം മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു നിമിഷം വേണ്ടിവന്നു.
“ചേച്ചീ… ജ്യേഷ്ഠന് ആക്സിഡന്റ് പറ്റി.”
അവൾ വീണ്ടും വായിച്ചു.
ഒരിക്കൽ കൂടി.
വാക്കുകൾ മാറിയില്ല.
അവളുടെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
അടുത്ത സന്ദേശം വന്നു.
“ആശുപത്രിയിലാണ്. എത്രയും പെട്ടെന്ന് വിളിക്കണം.”
ഭദ്രയ്ക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
ഇതുവരെ അവൾ പരിശീലിച്ചിരുന്ന ധ്യാനവും മനസ്സിന്റെ ശാന്തതയും ആ നിമിഷം എവിടെയോ മറഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് മുറുകി. ശ്വാസം എടുക്കാൻ പോലും പ്രയാസപ്പെടുന്നതുപോലെ.
അവൾ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.
ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടിക്കായി കാത്തിരുന്നു.
ഓരോ റിങ്ങും അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഹലോ…”
അവസാനം മറുപടി കേട്ടു.
അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“ചേച്ചീ?”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
“എന്തുപറ്റി? ജ്യേഷ്ഠന് എന്തുപറ്റി?”
അവളുടെ ശബ്ദം അവൾക്കുതന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അങ്ങേയറ്റത്തുനിന്ന് ആരോ വിവരങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എവിടെയാണ് അപകടമുണ്ടായത്, എപ്പോഴാണ് ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചത്, ഡോക്ടർമാർ എന്താണ് പറഞ്ഞത്—ഓരോ വാക്കും അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ, അവൾക്ക് ഒരു കാര്യം മാത്രമേ അറിയേണ്ടിയിരുന്നുള്ളൂ.
“ജ്യേഷ്ഠന് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?”
മറുപടിക്കായി അവൾ കാത്തുനിന്നു.
ആ നിമിഷം, അവൾ ഇത്രയും നാളായി അന്വേഷിച്ചിരുന്ന ശാന്തിക്ക് ഒരു പുതിയ അർഥം കൈവന്നു.
ശാന്തി എന്നത് ലോകത്തുനിന്ന് അകന്നുപോകുന്നതാണോ?
സ്നേഹിക്കുന്നവരെ ഓർക്കാതിരിക്കാൻ പഠിക്കുന്നതാണോ?
അതോ, അവരെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയത്തിനിടയിലും അവരുടെ അരികിലേക്ക് ഓടിച്ചെല്ലാനുള്ള ധൈര്യമാണോ?
അവൾക്ക് ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നത് ഒന്നുമാത്രം.
അവൾക്ക് പോകണം.
ഇത്രയും നാൾ താൻ ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്ന് കരുതിയ ലോകത്തിലേക്ക്.
തന്റെ സാന്നിധ്യം ഒരുപക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആവശ്യമുള്ള ഒരാളുടെ അടുത്തേക്ക്.
അവൾ ഫോൺ താഴ്ത്തി.
ദൂരെയുള്ള മലനിരകൾ അപ്പോഴും അതേ ശാന്തതയിൽ നിന്നു. പ്രാർത്ഥനാമണികളുടെ ശബ്ദം അപ്പോഴും കാറ്റിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തി.
പക്ഷേ, ഭദ്രയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ താടിക്കാരൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വീണ്ടും അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
“നിനക്ക് നിന്റെ വഴിയിൽ നടക്കാൻ കഴിയണം, ഭദ്രാ. ആ വഴിയിൽനിന്ന് തിരിഞ്ഞുനടക്കേണ്ടിവന്നാലും, അതിനെ പരാജയമായി കാണരുത്.”
അവൾക്ക് അപ്പോൾ മനസ്സിലായില്ല—അയാൾ അന്ന് പറഞ്ഞത് ഈ നിമിഷത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നോ എന്ന്.
എന്നാൽ ജീവിതം അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു പുതിയ ചോദ്യം വെച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അവൾ ഇതുവരെ അന്വേഷിച്ചിരുന്നത് തന്നിലേക്കുള്ള വഴിയായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ ആ വഴി അവളെ വീണ്ടും മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.
അവൾ മടങ്ങുകയാണ്.
എന്നാൽ പഴയ ഭദ്രയായി അല്ല.
സ്വയം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്, സ്നേഹിക്കുന്നവരെ മറന്നുപോകാതിരിക്കാൻ പഠിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ ഭദ്രയായി.
മടക്കം ചിലപ്പോൾ പിന്നോട്ടുള്ള യാത്രയല്ല. നമ്മൾ യഥാർഥത്തിൽ ആരാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഏറ്റവും പ്രയാസമേറിയ വഴിയാണ്.
അവൾ ബാഗ് തുറന്നു.
ആവശ്യമായ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തുവെച്ചു.
ഫോൺ വീണ്ടും കൈയിലെടുത്തു.
ജ്യേഷ്ഠന്റെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിക്കാൻ അവളുടെ വിരലുകൾ നീണ്ടു.
പുറത്ത്, ഹിമാലയത്തിന്റെ മുകളിൽ മഞ്ഞുമേഘങ്ങൾ പതുക്കെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഭദ്രയുടെ യാത്രയുടെ അടുത്ത അധ്യായവും അങ്ങനെ ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു.
തുടരും…
