മഴപെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
നേപ്പാളിലെ പർവ്വതങ്ങൾക്കിടയിൽ കാറ്റ് കത്തിപോലെ വീശുന്നു.
ഒരു ചെറിയ മഠത്തിന്റെ നടുവിൽ ഭദ്ര ഇരിക്കുന്നു —
തണുത്ത കല്ലിൽ കാലുകൾ മടക്കി, കണ്ണുകൾ അടച്ചാണ് അവൾ ഇരിക്കുന്നത്.
കൈകളിൽ പഴയ ഒരു പുസ്തകം — യോഗസൂത്രങ്ങൾ.
പക്ഷേ വായന അവസാനിച്ചു, ഇപ്പോൾ അവൾ “അനുഭവം” വായിക്കുന്നു.

“യോഗശ്ചിത്തവൃത്തി നിരോധഃ” —
മനസ്സിന്റെ ചലനങ്ങൾ നിശ്ചലമാകുമ്പോഴാണ് യോഗം.

ആ വാക്കുകൾ ഇനി അവൾക്ക് വെറും ശ്ലോകമല്ല,
ഒരു അനുഭവം ആണ്.
ഒരു കാലത്ത് ഇന്ദ്രജിത്തിനോടുള്ള ആകർഷണത്തിന്റെ മേഘം
ഇപ്പോൾ മാഞ്ഞ് പോകുന്നു.
അവൾക്കറിയാം —
അവൻ വെറും “മാരീചൻ” ആയിരുന്നു,
മോഹത്തിന്റെ രൂപം.
പക്ഷേ അവൾ അവനെ വെറുക്കുന്നില്ല —
കാരണം അവൻ തന്നെയാണ് അവളെ ജാഗരൂകരാക്കിയത്.

 1. പ്രത്യാഹാരം — പുറംലോകത്തുനിന്ന് പിന്മാറ്റം

അവൾ ഇനി പുറത്തെ ലോകത്തേക്കുള്ള എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും മുറിച്ചുകളയുന്നു.
മൊബൈലിന്റെ പ്രകാശം അണഞ്ഞു.
ക്ലബ്ഹൗസിലെ ശബ്ദങ്ങൾ ഇപ്പോൾ മൌനമായി.
അവളുടെ മനസ്സ് ഇനി “ശ്രവണത്തിന്റെ” അടിമയല്ല.

പാതഞ്ജലി പറയുന്നത് പോലെ —

“ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ മനസ്സിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്ന അവസ്ഥയാണ് പ്രത്യാഹാരം.”

അവൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു —
ഇന്ദ്രജിത്ത് അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത്
അവളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ തന്നെ പ്രതിബിംബിച്ച മുഖമായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് അവന്റെ പേര് തന്നെ അർത്ഥവത്തായത് —
ഇന്ദ്രജിത്ത്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവൻ.
പക്ഷേ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അവൾക്ക് അവനെ ജയിക്കാനാണ്.

 2. ധാരണ — ഏകാഗ്രതയുടെ ജനനം

കാറ്റ് മന്ദമായി വീശുന്നു.
അവൾ ശ്വാസത്തെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു —
വായുവിന്റെ കയറ്റവും ഇറക്കവും.
അവൾക്കിപ്പോൾ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നില്ല, പക്ഷേ
ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ശൂന്യത കേൾക്കുന്നു.

ധാരണയിൽ മനസ്സ് ഒരൊറ്റ ബിന്ദുവിലേക്ക് ചുരുങ്ങുന്നു —
ഒരു തീപ്പൊരി പോലെ.
ആ തീപ്പൊരി അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ
ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ ഓർമ്മകളെ ഉരുക്കുന്നു.
വേദന മന്ദമാകുന്നു;
അവൾ അനുഭവിക്കുന്നു — “നീ കാണുന്നത് നീ തന്നെയാണ്.”

 3. ധ്യാനം — അനന്തതയുടെ അരികിൽ

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
അവൾ പർവ്വതങ്ങളിലേക്കു നടന്നു.
കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം, വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്ക്, പക്ഷികളുടെ പാട്ട് —
ഇവ എല്ലാം ഒരു താളത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് പോലെ തോന്നി.
അവൾക്ക് മനസ്സിലായി —
യഥാർത്ഥ സംഗീതം ആത്മാവിന്റേതാണ്.

അവൾ ധ്യാനിക്കുന്നു.
അവളുടെ ഉള്ളിൽ, ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ മുഖം
നിശ്ശബ്ദമായി പിരിഞ്ഞുപോകുന്നു.
അവിടെ അവൾക്ക് കാണുന്നത് —
തൻറെ തന്നെ മുഖം, പക്ഷേ അതിന് അതിർത്തികളില്ല.
അത് ആകാശം പോലെ വിശാലം.

പാതഞ്ജലി പറയുന്ന ധ്യാനം —

“തത്ര പ്രത്യയൈകതാനത ധ്യാനം.”
(ഒരു ആശയം മാത്രം നിലനിൽക്കുന്ന അവസ്ഥ.)

അവൾക്ക് ഇനി പ്രണയം ഇല്ല;
അവൾ തന്നെയാണ് പ്രണയം.

 4. സമാധി — ചിന്തയുടെ അന്ത്യരേഖയ്ക്ക് അപ്പുറം

ഒരു രാത്രിയിൽ, മഠത്തിന്റെ പുറത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ
ഹിമപാതം പെയ്യിത്തുടങ്ങി.
മഞ്ഞ് ഭൂമിയെ മൂടുന്നു —
പക്ഷേ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ചൂട് നിറയുന്നു.

അവൾ ശ്വാസം വലിച്ചു,
മഞ്ഞുതുള്ളി അവളുടെ കണ്മണിയിൽ ഇരുന്നു —
അത് ഉരുകി, കണ്ണുനീരായി വീണു.

ആ നിമിഷം അവൾക്ക് സമാധി സംഭവിച്ചു —
മനസ്സിന്റെ എല്ലാ പ്രതിഭാസങ്ങളും ദ്രവിച്ചു.
ഇന്ദ്രജിത്ത്, വേദന, പ്രണയം, ഓർമ്മ, പ്രതീക്ഷ —
എല്ലാം അവളിൽ ലയിച്ചു.

അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു —

“സത്യവും മിഥ്യയും വേറെയല്ല,
അവ രണ്ടും ഒരേ ദർശനത്തിന്റെ രണ്ടു മുഖങ്ങളാണ്.”

 5. ആത്മോദയം

അവൾ മലയിടുക്കിലൂടെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.
കൈയിൽ ഇനി പുസ്തകമില്ല, മൊബൈലില്ല.
പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശമുണ്ട്.
അവൾ ഇപ്പോൾ മൗനമായ ഒരു ശ്ലോകം.

ഒരു വഴിയാത്രികൻ ചോദിച്ചു —

“നീ ആരാണ്?”

അവൾ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു —

“ഞാൻ ഭദ്രദേവി അല്ല,
ഞാൻ അവളിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ബോധം.”

 സമാപനം

ഭദ്രയുടെ പ്രണയം ഇനി ഒരു ബന്ധമല്ല;
അത് ആത്മീയ പരിണാമത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടമാണ്.
അവൾ മിഥ്യയെ കണ്ടു, അതിൽ നിന്നു സത്യത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഇന്ദ്രജിത്ത് ഇപ്പോഴും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ട് —
പക്ഷേ അവൻ ഇനി ഒരാളല്ല,
അവളുടെ ബോധത്തിന്റെ പ്രതിബിംബം.

“സിദ്ധി അത്ഭുതമല്ല —
അത് സ്വയം തിരിച്ചറിയലാണ്.”